Wydawnictwo:

AWF W-wa, WN PWN

Wydanie, rok:

2000

ISSN:

0860-6161

stron:

125

oprawa:

broszurowa

wymiary:

167 x 235 mm

cena:

11.00 zł

Ksiegarnia Akademicka "MARATON"

Kazimiera MILANOWSKA

Klinika Rehabilitacji Akademii Medycznej im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu

Kierunki i zasady kompleksowej rehabilitacji dzieci ze zmianami patologicznymi rdzenia kręgowego i obwodowego układu nerwowego

Streszczenie
Dziecko z przepukliną oponowo-rdzeniową rodzi się z potencjalnym kalectwem. Dzieci te wymagają wieloletniego leczenia i stałej opieki zespołu specjalistów, w skład którego wchodzą: pediatra, chirurg dziecięcy, neurolog, specjalista z rehabilitacji, psycholog.
W leczeniu dziecka z przepukliną oponowo-rdzeniową leczenie usprawniające jest zasadniczym i głównym postępowaniem, które rozpoczynamy od pierwszych dni życia dziecka. Najtrudniejszy i bardzo uciążliwy problem w leczeniu dzieci z przepukliną oponowo-rdzeniową stanowi upośledzenie czynności zwieraczy pęcherza i odbytu i co za tym idzie nietrzymanie moczu i kału. Upośledzenie to powoduje częste zakażenia dróg moczowych, kamicę nerkową i w późniejszym okresie niewydolność nerek.
Istotnym czynnikiem warunkującym wynik rehabilitacji dzieci z przepukliną oponowo-rdzeniową i głównym czynnikiem upośledzającym nie są niedowłady i porażenia kończyn, ale właśnie upośledzenie czynności zwieraczy pęcherza i odbytu.
Słowa kluczowe: dziecko z przepukliną oponowo-rdzeniową, kompleksowa rehabilitacja

Milanowska K.: Kierunki i zasady kompleksowej rehabilitacji dzieci ze zmianami patologicznymi rdzenia kręgowego i obwodowego układu nerwowego. Post.Rehab. 2000 z.3 s.7-11        ( powrót do spisu )

Iwona CHROSTOWSKA

Dział Rehabilitacji Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala Dziecięcego w Olsztynie

Zastosowanie metody Vojty w celu diagnostyki i rehabilitacji dzieci z miogennym kręczem szyi

Streszczenie
W pracy zastosowano metodę Vojty w diagnozowaniu i rehabilitacji dzieci z miogennym kręczem szyi. Obserwowano 15 dzieci z rozpoznaniem choroby na skutek różnych powikłań okołoporodowych (wcześniactwo, złamanie obojczyka, zamartwica). Oceniano motorykę dziecka na podstawie "Sieber-Sindrome" wg Vojty, a także siedem reakcji ułożeniowych. Szerzej opisano postępowanie usprawniające, korygujące asymetryczne ustawienie głowy i towarzyszące mu zaburzenia w rozkładzie napięcia mięśniowego całego ciała. U wszystkich badanych dzieci nastąpiła poprawa w motoryce spontanicznej i korekta ustawienia głowy, jednak dobry wynik rehabilitacji zależy od wczesnego rozpoznania i leczenia schorzenia

Słowa kluczowe: miogenny kręcz szyi, metoda Vojty

Chrostowska I.: Zastosowanie metody Vojty w celu diagnostyki i rehabilitacji dzieci z miogennym kręczem szyi. Post.Rehab. 2000 z.3 s.13-21       ( powrót do spisu )

Irena PASTERNAK-MLĄDZKA, Renata DOBACZEWSKA

Specjalistyczny Rehabilitacyjno-Ortopedyczny Zespół Opieki Zdrowotnej we Wrocławiu

Hemofilia - charakterystyka zmian w układzie ruchu u dzieci oraz współczesne możliwości leczenia

Streszczenie

W pracy scharakteryzowano zmiany w układzie stawowo-mięśniowym u chłopców chorych na hemofilię A oraz poddano analizie wyniki badań wstępnych i kontrolnych w czasie prowadzonego postępowania leczniczego. Grupę badawczą stanowiło 22 chłopców w wieku 6-14 lat ze zróżnicowaną postacią hemofilii A, uwarunkowaną poziomem czynnika VIII. Grupę kontrolną stanowiło 22 zdrowych chłopców w tym samym przedziale wiekowym.
Do oceny zmian stawowo-mięśniowych wykorzystano metody pomiarowe kliniczne, radiologiczne, ultrasonograficzne oraz dynamometryczne z analizą komputerową parametrów siły mięśniowej. Najczęstszym miejscem występowania wylewów oraz artropatii były stawy kolanowe. Na podstawie oceny radiologicznej oraz ultrasonograficznej stwierdzono zmiany artropatyczne w 27 stawach kolanowych (27 z'44), tj. 61%, w tym 27% stanowiły zmiany II°, 14% zmiany III°; i 20% IV°. Procentowy wzrost artropatii III i IV stopnia obserwowano u starszych chłopców (11-14'lat). U chłopców 6-7 letnich zmiany odpowiadały II stopniowi i występowały w 30% badanych stawów. Chłopców z nawracającymi krwawieniami oraz zaawansowanymi zmianami artropatycznymi objęto programem leczniczym, składającym się z fizjoterapii oraz substytucji preparatami koncentratu czynnika VIII. Pozostałych chłopców wyuczono właściwego postępowania w czasie świeżego wylewu oraz opracowano dla nich zestaw ćwiczeń nie wymagających postępowania substytucyjnego. Przeprowadzone badania kontrolne wykazały korzystny efekt terapeutyczny postępowania leczniczego.

Słowa kluczowe: hemofilia, zmiany w aparacie ruchu, leczenie

Pasternak-Mlądzka I., Dobaczewska R.: Hemofilia - charakterystyka zmian w układzie ruchu u dzieci oraz współczesne możliwości leczenia. Post.Rehab. 2000 z.3 s.23-31       ( powrót do spisu )

Iwona MACIĄG-TYMECKA, Jarosław SŁAWEK*

Specjalistyczna Poradnia Rehabilitacyjna przy Wojewódzkim Oddziale Rehabilitacji Dzieci i Młodzieży w Gdańsku
*Wojewódzki Oddział Neurologii Szpitala Specjalistycznego św. Wojciecha-Adalberta w Gdańsku

Wpływ leczenia spastyczności toksyną botulinową u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym na kształtowanie się funkcji lokomocyjnych

Streszczenie

W pracy oceniano wpływ leczenia toksyną botulinową (TB) spastyczności u dzieci w wieku 2-7 lat z mózgowym porażeniem dziecięcym (14 dzieci stanowiły grupę kontrolną). Lek podawano w mięsień trójgłowy łydki, stosując preparaty Dysport i Botox. Okres badań trwał 3 lata, wraz z leczeniem farmakologicznym prowadzono usprawnianie ruchowe. Spastyczność mięśni oceniano skalą Ashwortha, zaś wzór i prędkość chodu skalą Physician Rating Scale - PRS. Stosowanie TB powodowało znaczące obniżenie spastyczności, ograniczenie przykurczy mięśniowych i poprawę jakości chodu. Zastosowane leczenie ułatwia i przyspiesza usprawnianie dziecka i poprawia jego stan motoryczny.

Słowa kluczowe: mózgowe porażenie dziecięce, spastyczność, toksyna botulinowa (TB), leczenie

Maciąg-Tymecka I., Sławek J.: Wpływ leczenia spastyczności toksyną botulinową u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym na kształtowanie się funkcji lokomocyjnych. Post.Rehab. 2000 z.3 s.33-39        ( powrót do spisu )

Elżbieta JELONEK*, Marzena OLSZANIECKA*, Joanna MAROWSKA**, Maria KOBYLIŃSKA**, Michał LEBIEDOWSKI*, Roman S. LORENC**

*Klinika Rehabilitacji Ogólnej,
**Zakład Biochemii i Medycyny Doświadczalnej, Instytut "Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka", Warszawa

Wstępna ocena zastosowania Pamidronianu u dzieci ze skrajnymi deformacjami kostnymi w przebiegu wrodzonej łamliwości kości

Streszczenie

Wrodzona łamliwość kości stanowi heterogenną grupę dziedzicznych zaburzeń budowy tkanki łącznej w wyniku nieprawidłowości w syntezie lub strukturze kolagenu typu I, co przejawia się w postaci nawracających złamań. Obraz kliniczny jest różnorodny, począwszy od łagodnych przypadków poprzez przebieg choroby ze skróceniem sylwetki, wielopoziomowymi deformacjami kostnymi, do postaci śmiertelnych w okresie okołoporodowym. Dotychczas nie wypracowano skutecznej metody leczenia. Obecnie postępowanie polega na leczeniu usprawniającym oraz operacyjnych korekcjach deformacji. Szanse leczenia farmakologicznego stworzyły leki z grupy bisfosfonianów.
Leczona docelowo będzie grupa 20 dzieci obojga płci z wrodzoną łamliwością kości. Pamidronian jest podawany w postaci wlewu dożylnego przez trzy kolejne dni w 4-miesięcznych odstępach przez okres nie krótszy niż 2 lata. Działanie leku ocenia densytometria kostna DEXA, badania radiologiczne, ocena parametrów biochemicznych resorpcji i kościotworzenia. Wstępne korzystne efekty wzrostu gęstości mineralnej kości u pierwszej grupy leczonych dzieci oraz poprawa ich sprawności ogólnej wydają się potwierdzać hipotezę o wpływie Pamidronianu na zwiększenie masy kostnej, zmniejszenie przewlekłego bólu oraz zmniejszenie dynamiki procesu chorobowego. Kontynuacja leczenia farmakologicznego w grupie dzieci ze skrajnymi deformacjami kostnymi wydaje się stwarzać możliwości intensyfikacji rehabilitacji, co może prowadzić do zmniejszenia stopnia trwałości kalectwa u tych dzieci.

Słowa kluczowe: wrodzona łamliwość kości, osteogenesis imperfecta, markery resorpcji kostnej, bisfosfoniany, Serum CrossLaps, pirydynolina, deoksypirydynolina

Jelonek E., Olszaniecka M., Marowska J., Kobylińska M., Lebiedowski M., Lorenc R.S.: Wstępna ocena zastosowania Pamidronianu u dzieci ze skrajnymi deformacjami kostnymi w przebiegu wrodzonej łamliwości kości. Post.Rehab. 2000 z.3 s.41-47        ( powrót do spisu )

Ireneusz M. KOWALSKI, Anna DEMBIŃSKA, Piotr SIWIK*

Oddział Rehabilitacyjny
*Oddział Alergologiczno-Rehabilitacyjny Wojewódzkiego Szpitala Rehabilitacyjnego dla Dzieci w Ameryce

Kostnopochodne i kostno-nerwowopochodne deformacje kręgosłupa - problemy kliniczne

Streszczenie

Celem pracy było przedstawienie problematyki związanej z rozpoznaniem, pogłębioną diagnostyką specjalistyczną oraz obserwacją i leczeniem wrodzonych deformacji kręgosłupa.
Założenia pracy obejmują porównanie dwóch grup tego schorzenia dotyczących zmian kostnopochodnych oraz kostno-nerwowopochodnych.
Materiał kliniczny stanowił 63 dzieci w wieku od 5 do 16 lat, średnio 10 lat, hospitalizowanych w latach 1996-1999 w Wojewódzkim Szpitalu Rehabilitacyjnym dla Dzieci w Ameryce koło Olsztyna. Obserwacji porównawczej poddano 2 i 3-krotne pobyty dzieci w tym okresie w Oddziale Rehabilitacyjnym. Zaobserwowano większą progresywność schorzeń kostno-nerwowopochodnych, wcześniejszy okres progresji i większe zaburzenia statyki kręgosłupa.
Analiza obu grup schorzeń pozwala wysnuć wniosek, że postťp zaburzeń statyki kręgosłupa zależny jest głównie od współistniejącej patologii układu sterującego-ośrodkowego układu nerwowego. Badania prowadzące do ustalenia rozpoznania i wytyczenia odpowiedniego postępowania leczniczego we wrodzonych deformacjach kręgosłupa powinny być pogłębione o diagnostykę specjalistyczną w oddziałach szpitalnych lub poradniach zajmujących się problemami kręgosłupa.

Słowa kluczowe: deformacje wrodzone kręgosłupa, diagnostyka kliniczna

Kowalski I.M., Dembińska A., Siwik P.: Kostnopochodne i kostno-nerwowopochodne deformacje kręgosłupa - problemy kliniczne. Post.Rehab. 2000 z.3 s.49-57        ( powrót do spisu )

Robert LATOSIEWICZ*, Jan MURAWSKI**

*Klinika Rehabilitacji AM w Białymstoku
**Klinika Ortopedii AM w Białymstoku

Rehabilitacja po szwach łąkotek u młodzieży

Streszczenie

Autorzy przedstawiają szczegółowe zasady usprawniania po operacjach szwu łąkotek u młodzieży w wieku 15-18 lat. Zostały one porównane do zasad rehabilitacji po częściowej meniscektomii w tej grupie wiekowej.
Stosowany program rehabilitacji po zabiegach szwu łąkotki obejmuje ćwiczenia bierne stawu kolanowego w stopniowo zwiększanym zakresie ruchomości od 2. doby po zabiegu chirurgicznym. Od 3. doby do 6. tygodnia po operacji prowadzone są ćwiczenia czynne stawu w zakresie do 90° zgięcia. W tym czasie staw dodatkowo chroniony jest przez stosowanie ortez. Częściowe obciążanie kończyny dozwolone jest od 2. tygodnia, a pełne - od 6. tygodnia. Całkowity bierny i czynny zakres ruchomości kolana dozwolony jest po upływie 6. tygodni od operacji.
Autorzy stwierdzają, że w materiale własnym wyniki zabiegów artroskopowych częściowych meniscektomii i artroskopowych szwów łąkotki u osób młodocianych były porównywalne. Uważają także, że pomimo relatywnie długiego programu rehabilitacji szew łąkotki powinien być stosowany w przypadkach tego wymagających.
Słowa kluczowe: operacje łąkotek, szew łąkotki, rehabilitacja

Latosiewicz R., Murawski J.: Rehabilitacja po szwach łąkotek u młodzieży. Post.Rehab. 2000 z.3 s.59-63        ( powrót do spisu )

Wiesława NYKA, Joanna JABŁOŃSKA-BRUDŁO, Rita HANSDORFER-KORZON, Maria SZOSTAKIEWICZ*

Katedra i Zakład Rehabilitacji Akademii Medycznej w Gdańsku,
*Zakład Rentgenodiagnostyki Instytutu Radiologii i Radioterapii Akademii Medycznej w Gdańsku

Asymetria rozwojowa jako odległy skutek okołoporodowego uszkodzenia splotu ramiennego

Streszczenie

W grupie 22 pacjentów w wieku od 16 do 22 roku życia (w tym 14 - typ górny, 8 - typ mieszany, 12 z uszkodzeniem prawostronnym, 10 z uszkodzeniem lewostronnym) oceniono wpływ przebytego okołoporodowego uszkodzenia splotu ramiennego na somatyczny rozwój osobniczy. Pacjentów podzielono wg stopnia nasilenia niedowładu (mierzonego skalą Lovetta) na 3 podgrupy: ze znacznym niedowładem 7 osób, z miernym niedowładem 8 osób i z niewielkim niedowładem 7 osób. Badania potwierdziły asymetrię rozwojową dotyczącą kończyny górnej, obręczy barkowej i tułowia. Stopień asymetrii ustawienia był różny i zależał od stopnia niedowładu i zakresu uszkodzenia. Zwrócono uwagę na asymetrię ruchomości kręgosłupa, szczególnie odcinka szyjnego, zależną od stopnia nasilenia niedowładu. Wyniki porównano z obrazem radiologicznym kręgosłupa szyjnego.

Słowa kluczowe: uszkodzenie splotu ramiennego, asymetria rozwojowa, postawa ciała

Nyka W., Jabłońska-Brudło J., Hansdorfer-Korzon R., Szostakiewicz M.: Asymetria rozwojowa jako odległy skutek okołoporodowego uszkodzenia splotu ramiennego. Post.Rehab. 2000 z.3 s.65-72        ( powrót do spisu )

Wiesława NYKA, Hanna TOMCZAK

Katedra i Zakład Rehabilitacji AM w Gdańsku

Specyfika rehabilitacji młodocianych ofiar masowego oparzenia

Streszczenie

Na materiale 73 chorych w wieku od 13 do 20 lat, którzy doznali oparzenia termicznego skóry w czasie koncertu rockowego, przedstawiono doświadczenia z rehabilitacji młodocianych w warunkach masowego oparzenia.
Całość procesu podzielono na 3 okresy.
Specyfiką I okresu (do 3 miesięcy) był różny stopień głębokości oparzenia (I-III) przy stosunkowo niewielkiej powierzchni (2,5-38% TBSA, w tym 46 osób poniżej 10% TBSA), za to dotyczącej głównie twarzy i rąk, różnorodna wrażliwość subiektywna na ból, zaistniałą sytuację, reakcje histeroidalne, depresyjne, nadopiekuńczość rodzin.
Specyfiką II okresu (3-18 miesięcy) była trudność zdyscyplinowania pacjentów do przestrzegania zaleceń lekarskich odnośnie do systematycznego uczęszczania na zabiegi i bezwzględnego stosowania presoterapii. Istotną rolę odgrywały w tym okresie problemy szkolne, ujawniły się objawy zespołu stresu pourazowego.
Specyfiką III okresu (powyżej 18 miesięcy) była różnorodność postaw wobec wyników leczenia - od akceptacji do rozczarowania i niezadowolenia. Zaznaczało się z jednej strony znużenie długotrwałą terapią, z drugiej duży subiektywizm skarg nie zawsze znajdujących obiektywizację w badaniach diagnostycznych.
Słowa kluczowe: oparzenia, leczenie, rehabilitacja

Nyka W., Tomczak H.: Specyfika rehabilitacji młodocianych ofiar masowego oparzenia. Post.Rehab. 2000 z.3 s.73-79        ( powrót do spisu )

Anna CABAK

Wydział Rehabilitacji AWF Warszawa

Usprawnianie ruchowe i sprawność fizyczna dzieci z zaburzeniami narządu wzroku

Streszczenie

Zaburzenia wzroku stanowią istotną przyczynę ograniczenia aktywności fizycznej człowieka. Wiele badań z dziedziny rehabilitacji niewidomych i słabowidzących wskazuje na ścisłe powiązania sprawności z aktywnością życiową, samodzielnością i przystosowaniem społecznym.
Sprawność fizyczna rozumiana jest tutaj jako zaradność ruchowa człowieka w różnych działaniach (w samoobsłudze, zabawie, sporcie). Ocena poziomu sprawności fizycznej badanych dzieci została przeprowadzona za pomocą testu "Ogólnej sprawności fizycznej" wg Pilicza. Zmierzono następujące zdolności motoryczne: siłę kończyn górnych, siłę eksplozywną kończyn dolnych i szybkość ruchów kończyn górnych. Wyniki pokazały, jak przedstawia się poziom rozwoju sprawności fizycznej dzieci z zaburzeniami wzroku w odniesieniu do widzących rówieśników oraz różnice w sprawności fizycznej między niewidomymi a słabowidzącymi dziećmi.

Słowa kluczowe: sprawność fizyczna, dzieci niewidome i słabowidzące, usprawnianie ruchowe, formy aktywności ruchowej

Cabak A.: Usprawnianie ruchowe i sprawność fizyczna dzieci z zaburzeniami narządu wzroku. Post.Rehab. 2000 z.3 s.81-87        ( powrót do spisu )

Marek LASKOWSKI, Bogumił PRZEŹDZIAK, Grzegorz WESOŁOWSKI

Ośrodek Promocji Zdrowia i Sprawności Dziecka w Gdańsku
Gdańskie Centrum Rehabilitacji

Badanie przesiewowe i tworzenie grup ryzyka u dzieci zagrożonych bocznym skrzywieniem kręgosłupa

Streszczenie

Z inicjatywy władz Gdańska przebadano 4 tysiące dzieci w zakresie rozwoju aparatu ruchu, sprawności fizycznej. Wykazano, że ponad 70% badanych miało różnorodne wady postawy, zaburzenia logopedyczne. Obserwacje te zainicjowały stworzenie programu promocji zdrowia i oceny sprawności dzieci gdańskich. Kompleksowa ocena stanu psychofizycznego, motorycznego i zdrowotnego dzieci w wieku 6 lat pozwoli skutecznie zapobiegać nieprawidłowościom rozwojowym w okresie szkolnym.

Słowa kluczowe: rozwój fizyczny dzieci, badanie przesiewowe, profilaktyka

Laskowski M., Przeździak B., Wesołowski G.: Badanie przesiewowe i tworzenie grup ryzyka u dzieci zagrożonych bocznym skrzywieniem kręgosłupa. Post.Rehab. 2000 z.3 s.89-94        ( powrót do spisu )

Krystyna MARS-GAWLIKOWSKA, Monika ŁEPKOWSKA, Anna ŁUKASZEWSKA

Instytut "Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka"
Klinika Rehabilitacji Ortopedycznej

Leczenie rehabilitacyjne dzieci z artrogrypozą

Streszczenie

W okresie 10 lat obserwowano 33 dzieci z artrogrypozą w wieku 1-10 lat, stosując różne zabiegi fizjoterapeutyczne. Wykazano, że bardzo skomplikowany i długotrwały proces rehabilitacji, jest skuteczniejszy, jeśli zostanie wcześnie wprowadzony. Wszechstronne zabiegi pozwalają właściwie przygotować dziecko do zabiegów chirurgicznych.

Słowa kluczowe: artrogrypoza, rodzaje zniekształceń, rehabilitacja

Mars-Gawlikowska K., Łepkowska M., Łukaszewska A.: Leczenie rehabilitacyjne dzieci z artrogrypozą. Post.Rehab. 2000 z.3 s.95-98        ( powrót do spisu )

Irena SOLECKA-SZPEJDA, Krzysztof GERC, Małgorzata FIGARSKA, Krystyna DROPOWA

Szpital Rehabilitacyjny dla Dzieci "Solidarność" w Radziszowie
Zakład Psychologii Wychowawczej i Rehabilitacyjnej ISP UJ

Dziecko niepełnosprawne ruchowo jako obiekt oddziaływań edukacyjno-wychowawczych w warunkach rehabilitacji szpitalnej

Streszczenie

W holistycznym i humanistycznym podejściu do problemu konsekwencji niepełnosprawności fizycznej młodego człowieka nie można pominąć kwestii jego edukacji.
W sytuacji gdy rodzice traktują chorobę dziecka jako przykre zdarzenie losowe i podejmują walkę ze schorzeniem mobilizując wszelkie swoje możliwości, często zapominając o zaspokojeniu potrzeb psychicznych dziecka oraz ignorując dbałość o jego wszechstronny rozwój, odpowiedzialność za redukcję ograniczeń spoczywa na psychologach i lekarzach, mających kontakt z dzieckiem i jego rodziną, oraz na pedagogach, pracujących z młodym pacjentem.

W rehabilitacji dzieci i młodzieży dokonał się w ostatnich dziesięcioleciach olbrzymi postęp. Zdajemy sobie współcześnie sprawę z tego, że próby zaprojektowania w całości jakiegoś złożonego systemu rehabilitacyjno-edukacyjnego mają charakter utopii. Zmiany, jakie możemy zaproponować, to zmiany cząstkowe. Trudno w tym kontekście przecenić role aktywnego uczenia się wielozmysłowego w rozwoju dziecka we wczesnym dzieciństwie (pisał już o niej S. Szuman). Kwestię tę można rozszerzyć na dzieci niepełnosprawne. Tylko praca zespołowa pozwala osiągnąć sukces terapeutyczny poprzez zintegrowanie różnych leczniczych i edukacyjnych zabiegów dostosowanych do poziomu rozwojowego dziecka.
Fakt ten potwierdzają wyniki badań empirycznych przeprowadzonych przez autorów na grupie pacjentów w wieku 12-15 lat z dysfunkcją narządu ruchu, rehabilitowanych w warunkach szpitalnych. Z badań wynika, że poczucie dyskomfortu emocjonalnego u pacjentów jest w większości przypadków konsekwencją błędnego przygotowania do hospitalizacji. Konieczne jest zatem ustalenie płaszczyzn współpracy i współdziałania specjalistów różnych dziedzin w procesie rewalidacji młodych pacjentów. Przedmiotem wystąpienia jest prezentacja wybranych "strategii" oddziaływań terapeutycznych obejmująca: zasady analizy problemu klinicznego dziecka oraz potencjału rehabilitacji psychologicznej, uwzględniającej aspekt dydaktyczno-wychowawczy.

Słowa kluczowe: psychologia w rehabilitacji, postępująca skolioza, przygotowanie dziecka do hospitalizacji

Solecka-Szpejda I., Gerc K., Figarska M., Dropowa K.: Dziecko niepełnosprawne ruchowo jako obiekt oddziaływań edukacyjno-wychowawczych w warunkach rehabilitacji szpitalnej. Post.Rehab. 2000 z.3 s.99-108        ( powrót do spisu )

Andrzej SZCZYGIEŁ, Joanna STOŻEK, Jolanta DUDEK

Instytut Rehabilitacji AWF
Zakład Kinezyterapii Kraków

Wybrane aspekty badania równowagi pacjenta nieinwazyjną techniką diagnostyczno-pomiarową w terapii osób po udarze mózgowym (CVA)

Streszczenie

Celem pracy jest przedstawienie wybranych elementów badania pacjenta pod opieką neurologiczną oraz ukazanie możliwości oceny i interpretacji wyników postępowania terapeutycznego z użyciem nowoczesnego urządzenia diagnostyczno-pomiarowego Metrecom System.
Intencją autorów jest zaprezentowanie nieinwazyjnej techniki, która pozwala m.in. na zaawansowaną i wieloaspektową ocenę postawy ciała pacjenta z uwzględnieniem funkcjonalnej diagnostyki kręgosłupa, miednicy, kończyn dolnych, parametrów równowagi oraz rozłożenia masy ciała. Autorzy prezentują wybrane rezultaty badań w odniesieniu do danych z piśmiennictwa krajowego oraz zagranicznego.

Słowa kluczowe: udar mózgu, diagnostyka, metody terapii

Szczygieł A., Stożek J., Dudek J.: Wybrane aspekty badania równowagi pacjenta nieinwazyjną techniką diagnostyczno-pomiarową w terapii osób po udarze mózgowym (CVA). Post.Rehab. 2000 z.3 s.109-117

( wykorzystałem bez zezwolenia streszczenia artykułów opracowane przez Redakcję co mam nadzieję zostanie mi wybaczone ; czynię to w celu promocji tego Kwartalnika wśród Internautów, którzy zaglądają na moje strony internetowe. Wszystkie w przyszłości zamieszczane publikacje i artykuły z tego Kwartalnika, będą kopiowane tylko za przyzwoleniem Redakcji lub autorów.)